Pozorne przesunięcie kierunku światła spowodowane ruchem obserwatora i skończoną prędkością światła. To zjawisko fizyczne, a nie symbol astrologiczny.

Krótka pozytywna wypowiedź stosowana w pracy z uwagą i nastawieniem. Nie jest metodą obliczania położeń planet ani gwarancją zmiany zdarzeń.

Kąt różnicy między zodiakiem tropikalnym a wybraną definicją zodiaku syderycznego. Stosowane są różne wartości i metody wyznaczania.

Określenie astrologiczne oznaczające szczególne zainteresowanie tematyką domu, np. przez tranzyt. Sposób odczytu zależy od szkoły i nie ma potwierdzonej wartości prognostycznej.

Planeta o największej liczbie tradycyjnych godności w danym punkcie horoskopu. Zasady naliczania punktów różnią się między szkołami.

Termin astrologii hellenistycznej i średniowiecznej odnoszony do planety kojarzonej z zagrożeniem życia. Nie należy wykorzystywać go do przewidywania czyjejkolwiek śmierci.

Punkty zodiaku symetryczne względem osi przesileń, tradycyjnie łączone interpretacyjnie. Są konstrukcją geometryczną używaną w wybranych szkołach.

Aspekt, którego odległość od dokładnego kąta maleje wraz z ruchem planet. Ustalenie, czy aspekt się zacieśnia, wymaga danych o rzeczywistych prędkościach.

Punkt orbity Księżyca lub satelity najbardziej oddalony od Ziemi. Odległość do Księżyca zmienia się w czasie.

Linia łącząca najbliższy i najdalszy punkt orbity eliptycznej. W astronomii ziemskiej często mówi się o perygeum i apogeum.

Punkt ekliptyki wschodzący na wschodnim horyzoncie w wybranym miejscu i chwili. W astrologii symbolizuje sposób prezentowania się światu, a jego obliczenie wymaga dokładnego czasu i lokalizacji.

Odległość kątowa między dwiema pozycjami w zodiaku. Astrologia wyróżnia wybrane kąty i przypisuje im znaczenia symboliczne.

Metoda astrologiczna nanosząca na mapę Ziemi linie związane z pozycjami planet w określonym momencie. Nie należy jej mylić z pomiarem rzeczywistej energii miejsc.

System tradycji interpretacyjnych wiążących położenie ciał niebieskich z ludzkimi doświadczeniami. Nie jest naukowo potwierdzoną metodą przewidywania losu.

Tradycyjny wybór terminu rozpoczęcia przedsięwzięcia na podstawie horoskopu danej chwili. Nie dowiedziono, by poprawiał skuteczność działań.

Szkoła interpretująca horoskop chwili zadania konkretnego pytania. Stosuje własne reguły domów, sygnifikatorów i aspektów.

Astrologia odnoszona do państw, społeczeństw oraz wydarzeń zbiorowych. Jej prognozy nie mają ustalonej wartości naukowej.

Interpretacja nieba dla chwili i miejsca urodzenia. Dane astronomiczne można obliczyć, natomiast znaczenia osobowościowe pozostają symboliczne.

Zbiorcze określenie historycznych szkół posługujących się m.in. godnościami, domami i władcami znaków. Nie jest jedną jednolitą metodą.

Nauka o ciałach niebieskich i zjawiskach kosmicznych, oparta na obserwacjach, modelach fizycznych i weryfikacji.

Pierwszy znak zodiaku tropikalnego, ognisty i kardynalny. W astrologii tradycyjnie kojarzony z inicjatywą, odwagą i początkiem cyklu.

Jeden z dwóch punktów, w których przedłużona oś obrotu Ziemi przecina sferę niebieską. Jego położenie zmienia się powoli w wyniku precesji.

Współczesne pojęcie duchowe opisujące szczególnie silną więź między ludźmi. Nie jest terminem astronomicznym ani obiektywną kategorią relacji.

Trzeci znak zodiaku tropikalnego, tradycyjnie związany z żywiołem powietrza i modalnością zmienną. Symbolicznie łączony z ciekawością i komunikacją.

Drugi znak zodiaku tropikalnego, ziemski i stały. Symbolicznie wiązany ze stabilnością, materią oraz przyjemnościami zmysłowymi.

Obszar w kierunku gwiazdozbioru Strzelca, w którym znajduje się centralna supermasywna czarna dziura Drogi Mlecznej. Nie jest tym samym co punkt równonocy.

Planeta karłowata w pasie planetoid między Marsem a Jowiszem. Niektóre szkoły astrologiczne przypisują jej tematykę opieki i odżywiania.

Małe ciało Układu Słonecznego, odkryte w 1977 roku i klasyfikowane jako centaur. Astrologicznie bywa nazywane symbolem rany i uzdrawiania.

Inna nazwa retrogradacji: zmniejszanie geocentrycznej długości ekliptycznej planety w danym okresie. Nie oznacza odwrócenia fizycznego ruchu po orbicie.

Miara obrotu Ziemi względem gwiazd, używana przy obliczaniu lokalnego układu współrzędnych nieba. Różni się od czasu słonecznego.

Czas obowiązujący w danej strefie i miejscu, wraz z ewentualną zmianą czasu. W kosmogramie trzeba jednoznacznie zamienić go na czas uniwersalny.

Współczesny standard czasu używany do jednoznacznego zapisu chwili. Konwersja daty urodzenia na UTC wymaga znajomości strefy czasowej.

Dom astrologiczny tradycyjnie wiązany z domem rodzinnym, korzeniami i prywatnością. W wielu systemach jego wierzchołek pokrywa się z IC.

Jeden z trzech dziesięciostopniowych odcinków znaku zodiaku. W tradycji każdemu dekanatowi przypisuje się władców lub obrazy symboliczne.

Kątowa odległość ciała niebieskiego na północ lub południe od równika niebieskiego. Razem z rektascensją służy do opisu położenia na sferze niebieskiej.

Punkt ekliptyki zachodzący na zachodnim horyzoncie, naprzeciw ascendentu. W astrologii symbolicznie wiązany z partnerstwem.

Stan określany jako wygnanie planety, gdy znajduje się ona w znaku przeciwnym do tradycyjnego władztwa. To kategoria interpretacji, nie cecha fizyczna planety.

Okres obrotu Ziemi względem odległych gwiazd, około 23 godzin 56 minut. Jest nieco krótsza od przeciętnej doby słonecznej.

Znak, w którym planeta jest tradycyjnie uznawana za władcę. Przykładowo Merkury włada Bliźniętami i Panną w klasycznej astrologii.

Umowna ocena przewagi określonych żywiołów, modalności lub planet w kosmogramie. Wynik zależy od zastosowanych wag i reguł.

Podział horoskopu na dwanaście sektorów odnoszonych do dziedzin życia. Granice domów zależą od miejsca, chwili i przyjętego systemu.

W astrologii symbolicznie kojarzony z zasobami, majątkiem i osobistymi wartościami. Granice domu zależą od przyjętego systemu.

Dom astrologiczny tradycyjnie odnoszony do spraw ukrytych, samotności i refleksji. Nie pozwala stwierdzać zaburzeń psychicznych.

Dom tradycyjnie dotyczący pozycji publicznej, kariery i życiowego kierunku. W wielu systemach jego wierzchołek wiąże się z MC.

Dom wiązany symbolicznie z podróżami, nauką wyższą, filozofią i światopoglądem. Różne szkoły stosują różne zakresy znaczeń.

Sektor interpretowany w kontekście przyjaźni, grup, wspólnych projektów i przyszłych planów. Wskazania są symboliczne.

Tradycyjnie związany z zasobami wspólnymi, zobowiązaniami i przemianą. Nie należy używać go do przewidywania śmierci.

Tradycyjnie odnoszony do twórczości, przyjemności, dzieci oraz ekspresji siebie. To umowna kategoria symboliczna.

Pierwszy sektor kosmogramu, tradycyjnie związany z wizerunkiem osoby i początkiem działania. W większości systemów rozpoczyna się przy ascendencie.

Sektor zwykle zaczynający się przy descendencie, symbolicznie łączony z partnerstwem i umowami. Z astrologicznego opisu nie można obiektywnie ocenić związku.

Dom astrologiczny tradycyjnie związany z pracą codzienną, obowiązkami i zdrowiem. Nie służy do diagnostyki medycznej.

Dom tradycyjnie łączony z komunikacją, nauką, sąsiedztwem i bliskim otoczeniem. Nie stanowi miary zdolności intelektualnych.

Technika astrologiczna polegająca na przesuwaniu punktów horoskopu według ustalonego symbolicznego przelicznika czasu. Nie jest ruchem obserwowanym na niebie.

Tabele albo dane numeryczne z obliczonymi pozycjami ciał niebieskich dla określonych dat. Są jednym z podstawowych źródeł astronomicznych współrzędnych.

Jedna z tradycyjnych godności, przypisująca planecie szczególne znaczenie w określonym znaku. Na przykład Słońce ma egzaltację w Baranie.

Pozorna roczna droga Słońca na tle nieba, odpowiadająca płaszczyźnie orbity Ziemi. Wzdłuż niej definiuje się długości zodiakalne.

Równonoc, kiedy środek Słońca przecina równik niebieski. W zodiaku tropikalnym punkt równonocy wiosennej wyznacza początek Barana.

Krótka nazwa astrologii elekcyjnej, czyli symbolicznego doboru chwili na rozpoczęcie działania.

Wysokość ciała niebieskiego ponad lokalnym horyzontem, zwykle podawana w stopniach. Wymaga uwzględnienia pozycji obserwatora.

Efemerydy: zestawienie wyliczonych pozycji i czasem prędkości ciał niebieskich na kolejne daty. Stanowią podstawę licznych analiz.

Wygląd oświetlonej części tarczy Księżyca widzianej z Ziemi, zależny od geometrii Słońce–Ziemia–Księżyc. Pełny cykl trwa średnio około 29,5 doby.

Układ kilku planet połączonych aspektami tworzącymi charakterystyczną strukturę, np. wielki trygon lub T-kwadrat. Interpretacja zależy od tradycji.

Punkt Szczęścia, obliczany z pozycji Słońca, Księżyca i ascendentu. W niektórych tradycjach formuła zależy od urodzenia dziennego lub nocnego.

Coroczny rój meteorów obserwowany zwykle w grudniu. Zjawisko astronomiczne niezwiązane z definicją znaku Bliźniąt.

Opis położeń ciał niebieskich względem środka Ziemi. Wiele współczesnych kosmogramów podaje właśnie geocentryczne długości ekliptyczne.

Tradycyjny system oceny pozycji planety przez władztwo, egzaltację, troistość, termy i oblicze. Nie opisuje fizycznej mocy planety.

Jeden z 12 równych odcinków dnia od wschodu do zachodu Słońca albo jeden z 12 odcinków nocy. Każdy otrzymuje symbolicznego władcę według porządku chaldejskiego.

Potoczne określenie aspektów, którym tradycja przypisuje łatwość współdziałania, np. trygonowi i sekstylowi. Nie oznacza mierzalnej harmonii fizycznej.

Opis pozycji względem Słońca. Różni się od geocentrycznego ujęcia typowego dla wielu astrologicznych horoskopów.

W astrologii mapa położeń ciał niebieskich i osi dla określonej chwili i miejsca oraz jej interpretacja. Potocznie także prognoza dla znaku zodiaku.

Interpretacja relacji z wykorzystaniem dwóch kosmogramów, często poprzez synastrię lub horoskop kompozytowy. Nie jest naukowym testem zgodności osób.

Wielkie koło na sferze niebieskiej oddzielające część widoczną od niewidocznej dla obserwatora. Jego położenie zależy od lokalizacji.

Imum Coeli, dolny punkt przecięcia południka z ekliptyką, naprzeciw MC. W astrologii związany z tematami domu i pochodzenia.

Przejście planety albo Słońca z jednego znaku zodiaku do następnego. Czas ingresu wyznacza przekroczenie konkretnej długości ekliptycznej.

Sytuacja w niektórych nierównych systemach domów, gdy cały znak mieści się pomiędzy dwoma wierzchołkami domu. W systemie całych znaków nie występuje.

Największa planeta Układu Słonecznego, gazowy olbrzym. W astrologii tradycyjnie symbolizuje ekspansję, rozwój i przekonania.

Sposób organizowania dat wokół cykli faz Księżyca. Konkretne tradycje mogą liczyć miesiące inaczej.

Znak należący do modalności kardynalnej: Baran, Rak, Waga lub Koziorożec. Tradycyjnie kojarzony z rozpoczynaniem działań.

Aspekt bliski kątowi 0° długości ekliptycznej między dwoma ciałami. Widoczność i znaczenie układu zależą również od szerokości i odległości kątowej na niebie.

Punkty symetrii zodiakalnej względem osi równonocy używane w części dawnych szkół astrologicznych.

Graficzne przedstawienie położeń ciał niebieskich i osi odniesienia dla określonej chwili. Dane geometryczne można obliczyć, interpretacje są symboliczne.

Symboliczny horoskop tworzony z punktów środkowych odpowiednich pozycji dwóch osób. Stosuje się go w niektórych szkołach astrologii partnerskiej.

Kosmogram wyznaczony dla momentu i miejsca narodzin. Dokładność osi oraz domów zależy szczególnie od poprawnej godziny.

Dziesiąty znak zodiaku tropikalnego, tradycyjnie ziemski i kardynalny. Symbolicznie wiązany z konsekwencją oraz strukturą.

Naturalny satelita Ziemi, odpowiedzialny wraz ze Słońcem za znaczną część pływów. W astrologii tradycyjnie symbolizuje emocje i potrzeby.

Aspekt odpowiadający odległości około 90°. W tradycji astrologicznej kojarzony z napięciem, działaniem i koniecznością szukania rozwiązań.

Piąty znak zodiaku tropikalnego, ognisty i stały. W symbolice astrologicznej łączony z ekspresją, kreatywnością i widocznością.

Nazwa używana dla kilku różnych punktów, najczęściej średniego lub prawdziwego apogeum orbity Księżyca. Nie jest pojedynczą fizyczną planetą.

Wielkie koło przechodzące przez zenit, nadir i bieguny niebieskie. Przejście ciała przez południk to kulminacja.

Odcinek dobowej drogi ciała niebieskiego nad horyzontem. Jego długość zależy od deklinacji i szerokości geograficznej.

Czwarta planeta od Słońca, skalisty świat o cienkiej atmosferze. Astrologicznie symbolizuje działanie, impuls i determinację.

Medium Coeli, punkt przecięcia ekliptyki z lokalnym południkiem górnym. W astrologii kojarzony z publiczną rolą i kierunkiem zawodowym.

Najbliższa Słońcu planeta Układu Słonecznego. Tradycyjna astrologia łączy go z myśleniem, mową i wymianą informacji.

Punkt środkowy krótszego łuku między dwiema długościami zodiakalnymi, wykorzystywany w niektórych technikach interpretacji.

Trzy jakości znaków: kardynalna, stała i zmienna. Każda obejmuje cztery znaki i stanowi element tradycyjnej klasyfikacji.

Kierunek dokładnie przeciwny do zenitu, pionowo w dół względem obserwatora. Nie jest tożsamy z IC w każdej sytuacji.

Ósma planeta Układu Słonecznego, lodowy olbrzym. W astrologii nowoczesnej symbolicznie łączony z wyobraźnią i rozmywaniem granic.

Faza Księżyca w pobliżu koniunkcji długości ekliptycznych Słońca i Księżyca. Oświetlona półkula zwrócona jest wówczas głównie od obserwatora.

Inna nazwa dekanatu jako jednej z mniejszych godności tradycyjnych. Jest to odcinek znaku liczący 10°.

Czas pełnego obiegu ciała względem odległych gwiazd. Nie jest tym samym co okres powrotu do konfiguracji względem Słońca.

Czas, po którym powtarza się określona konfiguracja dwóch ciał widziana z trzeciego. Miesiąc synodyczny Księżyca wiąże się z cyklem faz.

Aspekt odpowiadający różnicy długości około 180°. W tradycji symbolizuje biegunowość i konfrontację perspektyw.

Tor ruchu ciała wokół innego ciała pod wpływem grawitacji. Nie należy mylić go z dekoracyjnymi okręgami na kosmogramie.

Dopuszczalne odchylenie od ścisłego kąta, stosowane do uznawania aspektu za aktywny. Wartość orbu jest umową danej metody.

Linia horyzontu łącząca ascendent i descendent w kole horoskopu. Jej kierunek jest zależny od miejsca i czasu.

Linia łącząca Medium Coeli i Imum Coeli. W horoskopie rozdziela umownie górną i dolną część osi południkowej.

Szósty znak zodiaku tropikalnego, ziemski i zmienny. Symbolicznie kojarzony z analizą, praktycznością i porządkiem.

Pozorna zmiana kierunku do obiektu przy zmianie miejsca obserwacji. Szczególnie istotna przy dokładnych obserwacjach Księżyca.

Punkt orbity Księżyca lub satelity najbliższy Ziemi. Nie jest to tożsame z pełnią ani nowiem.

W tradycyjnej astrologii określenie planet o przypisanej sekcie dziennej. Zwykle zalicza się do niej Słońce, Jowisza i Saturna.

Planeta kojarzona z sektą nocną, tradycyjnie Księżyc, Wenus i Mars. Merkury bywa klasyfikowany zależnie od położenia.

Planeta karłowata w obszarze pasa Kuipera. W astrologii nowoczesnej bywa symbolem intensywnych przemian.

Nachylenie osi obrotu Ziemi względem prostopadłej do płaszczyzny jej orbity, około 23,4°. Wraz z obiegiem wokół Słońca odpowiada za pory roku.

Popularny nierówny system domów wykorzystujący czasowy podział ruchu dobowego. Przy dużych szerokościach geograficznych może być problematyczny.

Powolna zmiana kierunku osi obrotu Ziemi, powodująca przesuwanie punktów równonocy względem gwiazd. Jest istotna w rozróżnieniu zodiaku tropikalnego i syderycznego.

Symboliczna technika astrologiczna, zwykle przyjmująca jeden dzień po narodzinach za jeden rok życia. To umowna skala interpretacji.

Ruch, przy którym geocentryczna długość ekliptyczna ciała rośnie w czasie. Jego przeciwieństwem w tym ujęciu jest retrogradacja.

Jedno z dwóch rocznych zdarzeń, w których deklinacja Słońca osiąga skrajną wartość. Wyznacza astronomiczny początek lata lub zimy na danej półkuli.

Punkt równonocy marcowej, definiujący początek długości ekliptycznej 0° w układzie tropikalnym. Wskutek precesji nie pokrywa się stale z gwiazdozbiorem Barana.

Zobacz Fortuna: tradycyjny punkt matematyczny zależny od Słońca, Księżyca i ascendentu. Formułę określa przyjęta szkoła.

Czwarty znak zodiaku tropikalnego, wodny i kardynalny. Symbolicznie wiązany z rodziną, pamięcią i troską.

Załamanie światła w atmosferze przesuwające pozornie położenie obiektów nad horyzontem. Ma znaczenie m.in. przy definicji wschodu i zachodu Słońca.

Współrzędna astronomiczna mierzona wzdłuż równika niebieskiego, zwykle w godzinach. Razem z deklinacją określa położenie obiektu.

Pozorny ruch planety wstecz na tle zodiaku z perspektywy Ziemi. Powstaje wskutek ruchu obserwatora i planet po orbitach, nie przez zmianę kierunku ich fizycznego obiegu.

Symboliczny horoskop wyznaczany na chwilę powrotu Księżyca do długości ekliptycznej z urodzenia. Nie jest tożsamy z fazą Księżyca.

Horoskop obliczony na chwilę corocznego powrotu Słońca do jego długości ekliptycznej z urodzenia. Interpretacja jest elementem tradycji astrologicznej.

Dwunasty znak zodiaku tropikalnego, wodny i zmienny. W symbolice astrologicznej wiązany z empatią, wyobraźnią i wrażliwością.

Cykl zaćmień trwający około 18 lat 11 dni i 8 godzin, po którym podobne zaćmienia mogą się powtarzać. Wynika ze współmierności okresów orbitalnych.

Gazowy olbrzym słynący z rozbudowanych pierścieni. W astrologii tradycyjnie kojarzony z granicami, obowiązkiem i czasem.

Aspekt o kącie około 60°. Tradycja często łączy go z możliwością współpracy i rozwijania umiejętności.

Podział na kosmogram dzienny i nocny zależnie od położenia Słońca względem horyzontu. W tradycji zmienia reguły interpretowania planet.

Aspekt, którego odchylenie od kąta ścisłego rośnie w miarę ruchu ciał. Ocena wymaga porównania prędkości.

Ósmy znak zodiaku tropikalnego, wodny i stały. Tradycyjnie łączony z intensywnością, tajemnicą i przemianą.

Gwiazda w centrum Układu Słonecznego i główne źródło energii dla Ziemi. W horoskopie symbolicznie łączone z tożsamością.

Inne określenie rewolucji solarnej, czyli mapy nieba na chwilę powrotu Słońca do pozycji urodzeniowej.

Historyczne określenie szczególnej bliskości planety i Słońca w długości zodiakalnej. Reguły zakresu stopni różnią się w szkołach.

Okres, w którym pozorna prędkość ruchu wzdłuż ekliptyki zbliża się do zera przed zmianą znaku. Dokładny moment wymaga analizy prędkości w czasie.

Znak jednej z trzech modalności: Byk, Lew, Skorpion lub Wodnik. W tradycji kojarzony z wytrwałością i utrzymaniem kierunku.

Obszar stosowania jednolitego czasu urzędowego. Historyczne zmiany stref i czasu letniego mogą wpływać na obliczenia kosmogramu.

Dziewiąty znak zodiaku tropikalnego, ognisty i zmienny. Symbolicznie wiązany z poznawaniem świata i poszukiwaniem sensu.

Planeta lub punkt reprezentujący w interpretacji astrologicznej osobę, temat albo zdarzenie. Reguły wyboru zależą od techniki.

Porównanie dwóch kosmogramów urodzeniowych, zwłaszcza aspektów między planetami i osiami. Nie stanowi naukowego miernika zgodności.

Uśrednione położenia punktów przecięcia orbity Księżyca z ekliptyką. Różnią się od węzłów prawdziwych, uwzględniających krótkookresowe zmiany.

W astrologii zbiorcze określenie Słońca i Księżyca, odróżniane od planet. Nazwa tradycyjna nie oznacza tej samej klasy fizycznej.

Nierówne odcinki znaków przypisywane planetom w systemie godności tradycyjnych. Istnieją różne historyczne zestawy granic.

Bieżące przejście planety przez pozycję lub aspekt do punktu horoskopu urodzeniowego. Odczyty znaczeń należą do symbolicznej astrologii.

Tradycyjny podział znaków na żywioły, którym przypisywano władców dziennych i nocnych. Konkretne reguły zależą od szkoły.

Aspekt odpowiadający kątowi około 120°. Tradycyjnie uznawany za sprzyjający zgodności lub płynności.

Figura astrologiczna: opozycja oraz planeta tworząca kwadratury do obu końców opozycji. Jest geometryczną konfiguracją interpretowaną symbolicznie.

Zodiak definiowany względem gwiazd lub wybranego punktu odniesienia na niebie. Różni się od tropikalnego o kąt zależny od precesji i przyjętej ajanamsy.

Zodiak z początkiem Barana w punkcie równonocy marcowej, oparty na cyklu pór roku. Nie jest przywiązany do granic współczesnych gwiazdozbiorów.

Pozycja planety w znaku przeciwnym do jej egzaltacji. To tradycyjna kategoria interpretacyjna, a nie fizyczny stan planety.

Siódma planeta od Słońca, lodowy olbrzym o silnie nachylonej osi obrotu. W nowoczesnej astrologii symbolizuje zmianę i niezależność.

Siódmy znak zodiaku tropikalnego, powietrzny i kardynalny. W astrologii symbolizuje równowagę, relacje i negocjacje.

Druga planeta od Słońca, o gęstej atmosferze i bardzo wysokiej temperaturze powierzchni. W symbolice astrologicznej łączona z relacjami i wartościami.

Jeden z dwóch przeciwnych punktów przecięcia orbity Księżyca z ekliptyką, określany w astrologii jako ogon Smoka.

Punkt przecięcia orbity Księżyca z ekliptyką podczas przejścia na północ od niej. W astrologii znany jako głowa Smoka.

Pozycja węzła orbity Księżyca wyznaczana z uwzględnieniem krótkookresowych wahań, różna od pozycji średniej.

Dwa punkty przecięcia płaszczyzny orbity Księżyca z ekliptyką. W ich pobliżu możliwe są zaćmienia, jeśli wystąpi odpowiednia faza.

Konfiguracja czterech punktów tworzących dwie opozycje i cztery kwadratury. Znaczenia przypisywane temu układowi są interpretacyjne.

Trójkąt trzech planet połączonych aspektami około 120°. W astrologii często interpretowany jako łatwość ekspresji określonego żywiołu.

Planeta tradycyjnie władająca znakiem ascendentu. Jest ważnym sygnifikatorem w wielu szkołach astrologii horoskopowej.

Planeta uznawana za władcę znaku na początku danego domu. W systemie domów całych znaków przypisanie jest prostsze niż w niektórych innych systemach.

Planeta symbolicznie przypisana określonemu odcinkowi dnia lub nocy według siedmioelementowej sekwencji chaldejskiej.

Najsilniejsza podstawowa godność planetarna w tradycyjnym systemie. Mówi o zgodności symbolicznej planety i znaku, nie o sile grawitacji.

Jedenasty znak zodiaku tropikalnego, powietrzny i stały. Tradycyjnie włada nim Saturn; astrologia nowoczesna często łączy go też z Uranem.

Chwila, w której górna krawędź tarczy Słońca pojawia się ponad lokalnym horyzontem według przyjętych założeń. Zależy od współrzędnych i daty.

Inna nazwa detrymentu: pozycja w znaku przeciwnym do domicylu. W tradycji uznawana za trudniejszą godność.

Kąt pomiędzy kierunkiem ku Słońcu a horyzontem obserwatora. Zmienia się w ciągu dnia i roku.

Moment, w którym tarcza Słońca znika pod lokalnym horyzontem według przyjętej definicji. Zależy od daty, współrzędnych i refrakcji.

Zjawisko występujące, gdy Księżyc przechodzi przez cień Ziemi podczas pełni, w pobliżu węzła orbity.

Zjawisko, podczas którego Księżyc zasłania Słońce z perspektywy części Ziemi, w pobliżu nowiu i węzła orbitalnego.

Punkt nieba dokładnie nad głową obserwatora. Jego położenie zmienia się wraz z miejscem na Ziemi.

Kąt pomiędzy kierunkiem ku ciału niebieskiemu a zenitem. Jest dopełnieniem wysokości obiektu do 90°.

Zmiana widocznej oświetlonej części Księżyca wynikająca z jego ruchu wokół Ziemi i geometrii oświetlenia słonecznego.

Znak należący do modalności zmiennej: Bliźnięta, Panna, Strzelec lub Ryby. Symbolicznie wiązany z adaptacją.

Jakość tradycyjnie przypisywana Baranowi, Rakowi, Wadze i Koziorożcowi. Kojarzona z rozpoczynaniem i inicjowaniem.

Jeden z dwunastu odcinków ekliptyki po 30° w zodiaku tropikalnym. Znaki nie są tożsame z gwiazdozbiorami.

Pas nieba związany z ekliptyką; w astrologii najczęściej podział na dwanaście równych znaków. Istnieją systemy tropikalny i syderyczny.

Dwanaście równych sektorów po 30° liczonych od marcowego punktu równonocy. Jest standardem wielu zachodnich szkół astrologii.

Model albo zestaw danych astronomicznych, z którego wyznacza się położenia ciał niebieskich. Wiarygodność obliczeń zależy od jego zakresu i weryfikacji.

Nieformalne metaforyczne określenie symbolicznej roli planety w horoskopie, spotykane w tekstach popularnych. Nie jest standardowym parametrem astronomicznym.

Do znaków ognia należą Baran, Lew i Strzelec. W tradycji symbolizują inicjatywę i energię.

Znaki powietrza to Bliźnięta, Waga i Wodnik. W symbolice astrologicznej kojarzone z myśleniem i kontaktami.

Znaki wody to Rak, Skorpion i Ryby. Tradycja łączy je z emocjami i intuicją.

Znaki ziemi to Byk, Panna i Koziorożec. Symbolicznie wiązane z konkretnością i trwałością.